Tell a friend about this page
16239
TERZA PAGINA WORLD
Tell a friend about this page
Welcome to the World's Arts Journal. International Arts, Culture, Ideas.
RUBRICHE

...and more



SU BURRICU DE MASCHILLONI

di Franco Pilloni

Maschilloni est furriendi a domu cund unu saccu de forrania. In prazza de cresia arziat su barrettu po saludai su predi chi est incortillendi is piccioccheddus a sa missa.
Su dominigu me is biddas assimbillat meda a is ateras dìs de sa cida, si no essit po sa missa e sa dottrina.
Maschilloni est su nomingiu, ma narat meda de su chi ballit: est unu messaieddu de cuddus chi disigiant is annus de dexi mesis po fai ferriri paris s’abbisongiu cun su trigu in su solariu.
Intrat sa manu intre is costallas po arziai sa criedda, aberrit sa gecca e dda torrat accostai cund unu cranciu. In mesu prazza ghettat un’oghiada a su burricu, po biri chi est asseliu in sa stadda. Sa bestia est corcada conca aintru. Est unu molenteddu piticu de trettu, su prus piticu de bidda. Totus ddu conoscint e ddi zerriant vetti “su burricu de Maschilloni”. Mancu su meri dd’hat postu su nomini: ddu zerriat vetti “béni” po incurzai, “azzettadì” po si poniri bèni, “truuu” o “pruuu”, cussu sonu chi si fait cun is lavras, po inciddu stesiai.
Bollendi andai a fundu, s’hiat a podiri nai chi Maschilloni e su bestiolu unu pagheddu s’assimbillant a pari, de carattiri. A bortas bisant is proprias cosas.
Maschilloni est viudu e, a parti is feminas, bisat po su pausu una bella mata di umbra, cun su truncu chene fromigas spizzuladrixis.
Su molenteddu, chi est bagadiu, a parti is feminas bisat una tenta di erba frisca po podiri pasciri totu su meigama asseliu asseliu.
Immoi parrit a su burricu di hai intendiu fragu de forrania. Tantu bastat po indiddu scidai.
S’indi pesat, si stirat, movit sa coa comente unu fuettu po intimoriggiai sa musca birdi, indi bessit de sa stadda e tirat facci a sa gecca.
Pagupani, su cani de Maschilloni, s’est tratteniu in sa gecca de su bixinu po scambiai duus fueddus cun cussa presumida de sa cani de Betu Coni, piscendiddi is cantonadas a manuesta e a manu manca.
Pagucani sticchit sa conca intre is perras de sa gecca, scarangendidda de su tanti chi ddi serbit po passai.
De torrai a serrai is geccas, a is canis mai nemus si ddus hat pretendiu.
Su molenti sticchit su bruncu in su tantixeddu chi est serbiu a su cani po passai, scarangiat sa gecca cantu bastat e inci bessit a sa bia. A su chi parrit, est dominigu po totus.
In sa corrunada de Betu Coni ddoi crescit erbientu, erba de bentu, a mesu muru.
No est forrania, ma est cosa frisca. E durci.
Cant’est durci s’erbientu!
Si fait sa calada chene pressi castiendi muru po muru, lompit finzas a prazza de cresia, aundi sa boxi de predi Fenu chi est predichendi est s’unica cosa chi sintendat in giriu.
– Hoindì – narat su predi – seis prontus a scurtai is fueddus de su mundu prus de cantu no pongiais origas a is paraulas de sa Cresia.
Su burricheddu strissinat a manu manca, fait duas o tres mureddas e s’agatat sa prazza de cresia totu po contu suu. Intendit is fueddus de su predi e sconchittat, no si cumprendit si est po nai chi sì o po nai chi no.
Ananti, a manuesta, sa genna de campanili est scarangiada cussa puru. Su burricu sticchit sa conca e castiat aintru. Ananti ananti, in su muru de sa cappella de is priorissas, crescit sa mellus erbientu chi hapat mai biu.
Su burricu pappat e su predi sighit a nai.
– E ita hiant a essiri custas bruscias, o cogas, o spiridadas chi bessint a pillu una dì sì e s’atera puru?
Su burricu furriat a manu manca e bit chi, in su muru de sa scala de campanili, s’erbientu est prus bella e prus frisca puru. Bastat a fait tres a quatturu scalittas e s’erba est cosa sua.
– E candu puru mi fueddais de su divinu de Siddi?! Est prus su chi dd’apponjint de su chi est. E in donnia modu, si cosa ddoi hat, est donaxoni de Mangistu. Ma bosu seis a bucca aberta finzas anante cussu ‘peddizzoni de su mainaxu de Zeppara! E ita hat essiri? Un’abburresciu! Abburresciu comenti seis abburrescius bosaterus chi ddi andais infatu!
Predi Fenu est inchietu devveras e ddi pigat a tussiri.
Su burricu hat cumprendiu s’arcanu: prus scalittas arziat, prus erba agatat in su muru.
Sa bidda mia est pitica e pobera.
De tempus e tempus su predi est narendi chi toccat a furriai a parti sa crobetura de cresia, e po is stiddius, e po su pirigulu chi no ind’arruat a conca e bocciat a calincunu. Sa taula chi poderat sa teula est totu pappada de su tegadinu e pudria de s’aqua chi assoddit.
In tempus andau, in bidda mia a s’ora de su Prefazio unu piccioccheddu, o in mancanzia su sagrestanu etotu, pesàt a campanili po sonai “a Santus”.
– Poburus de bosaterus! Poberus de nosu – est scodinendi predi Fenu – chi andaus infatu a is promissas de su mundu, a is profetas de tres arrialis su fasci. Hoindì, finzas chi narant chi ddoi hat pisci in campanili seus prontus a ddu creiri! Si si presentat unu narendi chi hat biu molentis cun alas, seus lestrus a arziai sa conca a s’airi, a biri si passat unu burricu bolendi a rasenti de sa pinnacuzza de sa crobetura de cresia. Miserere nobis Dei, secundu magna misericordia tuam! E tenit piedadi de custus peccadoris, Deu miu, e no ti puntis cun is peccaus nostus, ma castia su chi hat meresciu po nosu Fillu Tuu, morrendi in cudda gruxi gloriosa! Siat lodau Gesu Cristu!
Su predi hat acabau e su burricu s’est prandiu.
Predi Fenu intonat su Creu, ma su burricu no scit comenti fai po calai in sa scala de campanili a torradura agoa.
Est s’ora chi unu piccioccheddu currit a campanili a sonai “a Santus”.
A su stragazzu, su burricu de Maschilloni s’assustrat, donau unu brinchidu e inci fait cabudu asuba de sa crobetura de cresia.
Po bona sorti, propriu a filu de sa brenti de sa bestia ddoi est unu cuaddu armau chi, assumancu cussu, est abbarrau sanzeru.
Su burricu inci acciuvat cun is peis e abbarrat aici, cassau a lazzu, asuba de crobetura.
Aintru de cresia, predi Fenu est narendi “Santus. Santus, Santus,…” candu inqueddus de teulacciu e arrogus de taula arruint a terra, propriu a filu de su laccu de s’aqua santa ab’intrant is feminas.
Sa genti si furriat a castiai, lassendi a perdiri is santus e santus, ma no si cumprendit ita est accuntessiu, poita su furrungoni est scuriosu.
– Currit, Pinu! Bai a biri it’est!
Su sagrestanu andat e torrat.
– Est su burricu de Maschilloni ch’inc’est acciuvau in crobetura!
– Unu burricu in crobetura de sa cresia mia?! Chi siat scomunigau in eternu! Su burricu, su meri e chini hat lassau is geccas abertas! – decidit su predi, a su momentu – Custu est su sacrilegiu prus mannu chi mi podiat accuntessiri!
– A indiddu calai toccat… – murrungiat su sagrestanu – e a circai aggiudu.

Nau aici, su contu forzis fait arriri.
Ma pensai vetti a ita inci hat bofiu po indi calai su molenti de campanili, chene podiri poniri pei in crobetura, po sa timoria de inci acciuvai is cristianus puru.
Si poneis menti a mei, custu no est contu de torrai a contai o si passant po maccus.
Ma si accuntessit chi calincunu si fazzat ainnantis po si spantai, fueddendi de unu molenti in campanili…
– Ah! – nareddi – Su burricu de Maschilloni!
Po fai biri chi ddus scieis mellus de issu. Intendiu de prima manu.


L'essenza della narrativa è il lavoro solitario: il lavoro della scrittura, il lavoro della lettura.
(J. Franzen, Come stare soli)
NARRATIVA
www.terzapaginaworld.com                              www.villanovastrisaili.com
Ringraziamenti
Collaboratori
Newsletter
L'articolo del mese
Links
Chi sono
Sala Stampa
Cultura
Narrativa
Saggi
Poesie
Speciali
Concorsi
Classics
Collabora
Giallografia
TP Book Review
English




L'Indizio Nascosto